Mensen, zowel mentaal als fysiek, staan ​​altijd centraal in haar concept. In haar installaties gebruikt ze textiel op een zeer eenvoudige manier, zoals het in het dagelijks leven wordt gebruikt. Fransje Killaars gebruikt vaak handgeweven tapijten van eigen ontwerp, dekens over een bed, stof op muren en, recentelijk, diezelfde dekens gedrapeerd over een menselijke figuur.

Objecten die ze ook als artistieke objecten inzet. Het gebruik van textiel in installaties op zo'n vertrouwde manier nodigt bezoekers uit om de ruimte te betreden en te herkennen, deze opnieuw te ervaren en er een nieuwe betekenis aan te geven.

Het gebruik van textiel om kleur in een installatie te introduceren kan intieme associaties oproepen. Zo'n ruimte weerspiegelt een persoonlijk verlangen naar welzijn. Ze is altijd op zoek naar een nieuw beeld en daarmee naar nieuwe ervaringen en betekenissen in de kunst. Beelden die je misschien niet kent, maar die je raken en je even laten ontsnappen aan de dagelijkse realiteit.

In 1997 maakte Fransje Killaars een boek met stofstalen. Iets later begon zij ze rechtstreeks op muren aan te brengen, vaak in de openbare ruimte. De eerste keer dat ze lapjes stof rechtstreeks op de muur bevestigde, was in 2000 in opdracht van het Fonds BKVB in Amsterdam. De afgelopen jaren heeft ze openbare kunstprojecten in opdracht afgewisseld met autonome installaties.

Naast haar palet van voornamelijk heldere, fluorescerende kleuren, heeft ze ook een ander palet geïntroduceerd. Een palet dat meer bestaat uit samengestelde tinten en motieven, gedrukt op stof. Hiermee probeert ze het effect van kleur en patroon op een beeld te onderzoeken, en de rol die kleur speelt bij het vormgeven van dat beeld, naast het gebruik van textiel in haar installaties.